Многія ўраджэнцы Любаншчыны, якія зараз пражываюць у розных кутках свету, не забываюць сваю малую радзіму

Прыемна ўсведамляць, што многія ўраджэнцы Любаншчыны, якія зараз пражываюць у розных кутках свету, не забываюць сваю малую радзіму. Падтрымліваюць сяброўскія адносіны з былымі аднакласнікамі і землякамі, сочаць за падзеямі ў нашай краіне, хвалююцца за яе лёс, радуюцца дасягненню высокіх паказчыкаў у розных галінах, поспехам славутых беларусаў. А значыць, мы адзіныя ў любові да нашай Бацькаўшчыны.

У ліку такіх шчырых і адданых Айчыне любанчан Алена Сцяпанаўна Пралкіна (у дзявоцтве Міхаленя). Яна нарадзілася ў вёсцы Кузьмічы. Пасля заканчэння Соснаўскай СШ №1 у 1964 г одзе паступіла ў Даўгаўпілскі педагагічны інстытут Латышскай ССР. Па размеркаванні трапіла ў г. Цэсіс, і там 44 гады выкладала матэматыку ў школе закрытага тыпу. Нягледзячы на тое, што свядомае жыццё звязана з іншай дзяржавай, Алена Сцяпанаўна не парывае сувязі з Беларуссю. Яе сэрца прагне ў родныя мясцiны. І вершы зямлячкі таму яскравае пацвярджэнне.

Мая Радзіма Беларусь

Мая Радзіма Беларусь,

Зямля, якою трэба ганарыцца,

Дзе б ні была, сюды імкнуся,

Каб тут з усімі парадніцца.

      Люблю цябе, мой родны край,

      Палессе, Любань, вёскі і дубровы,

      Усё, ўто квітнее, як той май,

      Людзей, раку Арэсу, лугоў абшары.

Таму што тут парадак, чысціня і дабрабыт,

Якіх не знойдзеш за мяжою,

Дабро кіруе, і ніхто ў нас не забыт,

Не варагуем мы паміж сабою.

      У год якасці жыве народ мой,

      Упэўнена ідзе да Свету,

      За мір змагаецца і ўсё перажыве,

      Каб не было вайны, каб не хварэлі дзеці.